آگوست 12

راهبردهای مهم و اساسی مدیران واسه مقابله با اختلاف

رقابت

روش رقابت[1] در متون جور واجور، با اصطلاحاتی چون” مجبور زور و زور”، ” اعمال قدرت”، “کنترل” و “قاطعیت نشون دادن”، که همه طوری روشن کننده به کار گیری روش­های استبدادی، آمرانه و تحکم­آمیز جهت کنترل تعارضه، مورد بحث هستش. وقتی که یکی از دو طرف اختلاف تمایل خیلی شدیدی واسه رسیدن به اهداف یا خواسته­های مورد نظر خود داشته و خواسته­های طرف مقابل رو ندیده بگیره یا تمایل خیلی کمی واسه ارضای علایق اون­ها از خود نشون بده، ایشون به طرف تحکم یا رقابت جهت­گیری کرده (میشل و لارسون، 1988).

مدیری که پیرو این سبک واسه حل تعارضه در هر موقعیت اختلاف، چه وقتی که خود یکی از طرف­ های درگیره و چه وقتی که خود به عنوان شخص سوم وارد عمل می­شه، تنها وسیله کلی اش واسه کنترل اختلاف به کار گیری قدرت رسمی می­باشه. هدف کلی این­گونه مدیران در نطفه خفه کردن تعارضه. به کار بردن این­گونه روش­ها، جوی از فشار و اختناق در سازمان به وجود می­بیاره (توتونچیان، 1357). مزیت کلی سبک رقابت، سرعت اون و عیب کلی اون ایجاد ناخشنودی میان کارکنانه (رابینز، 1989 به نقل از رضائیان، 1382).

 

مدارا و نرمش

“مدارا”[2] یا نرمش و از خود گذشتگی، که در قطب مخالف “تحکم” قرار داره، یعنی تلاش واسه ارضای خواسته­ها و منافع طرف مقابل، حتی اگه خواسته­ها و منافع خود پس فدا شه ( کوزان[3]، 1989). مدیر یا فردی که پیرو این سبکه به خاطر حفظ رابطه، حفظ آرامش و برقرار موندن جو دوستی و رفاقت، منافع طرف مقابل رو بر منافع خود مقدم می­شمارد، یعنی از خود گذشتگی و فداکاری از خود نشون می­بده. به هنگام مواجه شدن با یه موقعیت اختلاف هدف کلی این­گونه مدیران، قبل از هر چیز دیگه کاهش و از جوشش انداختن نا آرومی­ها، هیجانات و احساسات از روی دشمنی در بین طرف­های درگیر از راه پایین نشون دادن اهمیت اختلاف می­باشه (ایزدی، 1379). مزیت کلی این سبک اینه که همکاری رو مورد تشویق قرار می­بده و عیب کلی اون موقتی بودن حل اختلاف و نبود برطرف کردن زیر بنایی تعارضه (رحیم، 2001).

آرامش

دوری

وقتی که فرد وجود اختلاف رو تشخیص می­بده ولی به طور واکنشی عقب نشینی می­کنه یا موضوع رو سرکوب می­کنه، گفته می­شه سبک دوری[4] رو در پیش گرفته. بی تفاوتی یا نبود تمایل به مخالفت رو می­تونه به عقب ­نشینی منجر شه. در این حالت، افراد دو طرف اختلاف، میان خود جدایی فیزیکی ایجاد می­کنن و هریک ناحیه­ای رو واسه خود تعیین می­کنه که جدا از ناحیه دیگری باشه. مزیت کلی این سبک اینه که در وضعیت­های مبهم یا رو، فرد زمان کافی واسه روشن شدن وضعیت یا تصمیم­گیری داره. ضعف کلی اون اینه که اثر موقتی داره و به مسائل بنیادی نمی­پردازه (رضائیان، 1382).

 

 

صلح یا صلح

در صورتی که یه یا هر دو طرف دیگه تا حدی تمایل متعادلی هم به منافع و خواسته­های منبع خود داشته باشه و هم به منافع و خواسته­های طرف مقابل، “صلح[5]” یا صلح صورت می گیره. یعنی، اینجا یه طرف تمایل پیدا می­کنه از بعضی، اما نه همه­ی، خواسته­ها و منافع خود دست بکشه، تا طرف مقابل بتونه بعضی از خواسته­های خود رو ارضا کنه. تحت این شرایط، به خاطر حل اختلاف دو طرف درگیر تصمیم می­گیرند که یافته های یا منافع رو در بین یکدیگر تقسیم کنن (میشل و لارسون، 1988). مزیت کلی این سبک اینه که در فراگرد مردم سالارانه بازنده­ای وجود نداره، ولی در عین حال این سبک راه حل موقتی اختلاف به حساب می­آید که می­تونه حل خلاقانه مسأله رو برهم زند (کریتنر و کینیکی، 2004 به نقل از رضائیان، 1382).

همکاری

راهبردی که پیروز تئوری پردازان مدیریت نسبت به مطلوبیت و موثر بودن اون اتفاق­نظر دارن، “همکاری”[6] است. این همون راهبردیه که فالت از آن به عنوان “وحدت بخشیدن” یاد می کنه و مارچ و سایمون اون رو “حل مسأله” می­خونن. در هر حال، وقتی که یه یا هر دو طرف درگیر تمایل زیادی به تحقق اهداف و منافع خود داشته و هم خیلی اهداف و منافع طرف مقابل رو در نظر بگیره، جهت­گیری ایشون به طرف همکاری هستش، این روش به راه­ حلی که کلیه انتظارات و ترجیحات هر دو طرف درگیر در اختلاف رو تأمین کنه، اشاره داره (میشل و لارسون، 1988).

مزیت کلی این سبک، اثر موندگار اینه؛ چون به جای صرف پرداختن به علائم اختلاف به مسائل زیر بنایی می­پردازه. عیب کلی این سبک وقت­گیر بودن اینه (هل ریگل[7]، 1998 به نقل از رضائیان، 1382).

 

در تحقیق حاضر واسه تعیین روش مدیریت اختلاف مدیران از مدل سه سبکی پوتنام و ویلسون (1982) که پنج روش مدیریت اختلاف، شامل دوری، تطبیق یا صلح، همکاری، صلح، رقابت رو در داخل سه روش کنترل[1]، نبود مقابله[2] و راه ­حل­گرایی[3] مورد امتحان قرار می­بده، به کار گیری شد.

روش کنترل با روش­ی رقابتی یه جوره و روشن کننده به کار گیری روش­های استبدادی، آمرانه و تحکم­آمیزه. روش نبود مقابله شامل روش­های دوری، تطبیق یا صلح (مدارا و نرمش) است. در این حالت فرد واسه ارضای خواسته­ها و منافع طرف مقابل، حتی اگه خواسته­ها و منافع خود پس فدا شه تلاش می­کنه ( کوزان[4]، 1989). روش راه ­حل گرایی شامل روش­ های همکاری و صلح می­باشه. در این­ حالت یه طرف تمایل پیدا می­کنه از بعضی، اما نه همه­ی، خواسته­ها و منافع خود دست بکشه، تا طرف مقابل بتونه بعضی از خواسته­های خود رو ارضا کنه (ایزدی، 1379).

[1] . kontrol

[2] . nonconfrintation

[3] . solution-orientation

  1. kozan

  1. competing

 

  1. accommodating
  2. kozan
  3. avoiding
  4. compromising
  5. collaborating
  6. Hell Rigle



Copyright 2017. All rights reserved.

Posted آگوست 12, 2018 by 92 in category "مقاله