منبع تحقیق رشته حقوق درمورد تغییرات اقلیمی

ه قرار داده که در موضوع تغییرات اقلیمی این عنصر دارای اهمیت است. تغییرات ناپایدار و زودگذر در این تعریف گنجانده نمی‌شود زیرا آثار نامطلوب ماندگار بر جای نمی‌گذارد و از چنان اهمیتی برخوردار نیستند تا مورد توجه جامعه جهانی قرار بگیرد و بیشتر به تغییرات پایدار و دارای آثار نامطلوب پرداخته می‌شود که جدا از تغییرات اقلیمی در دوره‌های زمانی مختلف پدید می‌آید.
اگرچه تغییرات اقلیمی و شرایط اتمسفری در دوره‌های کوتاه‌ مدت و در سطح محدوده‌ای خاص یا منطقه می‌تواند در نهایت کل کره زمین را متأثر سازد و باید مورد توجه قرار بگیرد، اما تغییرات پایدار است که به عنوان تغییرات اقلیمی مطرح می‌باشند. این تغییرات در یک دوره زمانی مشخص و نسبتا طولانی به وقوع می‌پیوندد و مناطق وسیع یا کل کره زمین را متأثر می‌سازند. از این رو در موضوع تغییرات نامطلوب اقلیمی باید موارد زیر مورد توجه قرار گیرد.

مقایسه تغییرات اقلیمی ایجاد شده در دوره زمانی معین نسبت به دوره‌های مشابه دیگر؛
پایدار بودن و طولانی بودن تغییرات اقلیمی؛
کل اتمسفر کره زمین یا محدوده‌ای وسیع را در بر‌ می‌گیرد.

گفتار دوم: اقدامات جامعه بینالمللی در مقابله با تغییرات اقلیمی

خطر تغییر آب و هوا را اولین بار یک شیمیدان سوئدی در قرن نوزدهم میلادی مطرح کرد. اما تنها در اواخر دهه 80 میلادی بود که دانشمندان با جمع آوری مدراک کافی به این نتیجه رسیدند که این تغییر در حال انجام است و بشریت را تهدید می‌کند.
پس از آن، مهمترین اقدامات جامعه بینالمللی در مقابله با تغییرات نامطلوب اقلیمی و آثار آن به شکل زیر است:

بند اول: اولین کنفرانس جهانی اقلیم (1979)

اولین کنفرانس جهانی اقلیم در سال 1979 میلادی، توسط سازمان جهانی هواشناسی، اولین بار بود که دانشمندان به طور علنی به مسئله تأثیرات فعالیت انسانی بر سیستم اقلیمی توجه کردند.
اولین کنفرانس جهانی اقلیم، تغییرات اقلیمی را به عنوان یک مسئله فوری جهان شناسایی کرد و اعلامیهای مبنی بر درخواست از دولتها برای پیشبینی و محافظت در برابر بحران اقلیمی صادر نمود. یک برنامه جهانی اقلیم نیز ایجاد شد که توسط سازمان جهانی هواشناسی، برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد و شورای بینالمللی اتحادیههای علمی هدایت میشد.

بند دوم: قطعنامه 53/43 ملل متحد (1988)
به دنبال افزایش آگاهی جمعی درباره مسائل محیط زیستی در طول دهه 1980 میلادی، دولت‌ها توجه بیشتری به مسائل اقلیمی کردند. در سال 1988 میلادی، مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه 53/43 را مورد پذیرش قرارداد که بر «حفاظت از اقلیم جهانی نسل‌های بشری امروز و آینده» تأکید نمود.

بند سوم: تشکیل هیات بین دولتی تغییرات اقلیمی (1988)
پیدایش دگرگونیهایی در اتمسفر جهان و گرمایش تدریجی، دانشمندان را بر آن داشت تا در محافل علمی بر روی تئوری تغییرات اقلیمی و پدیده گازهای گلخانهای تبادل نظر نمایند. هیات بین‌دولتی تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد در سال 1988 میلادی با همکاری مشترک سازمان هواشناسی جهانی (WMO) و برنامه محیط زیست ملل متحد (UNEP) تاسیس شد و در زمینه تاثیرات انسان بر تغییرات اقلیمی و کاربردهای آن در موضوعات آب، انرژی، کشاورزی، دریا، جنگل و مرتع، شهرسازی و الگوهای توسعه مطالعه و تحقیق می‌کنند. هیات بین‌دولتی تغییرات اقلیمی توسط 194 عضو کنترل می‌شود و از سوی سازمان ملل مسئولیت انجام ارزیابی‌های سیستماتیک منظم در مورد تغییرات اقلیمی و اثرات آن را برعهده دارد. این سازمان مفتخر به دریافت جایزه صلح نوبل در سال 2007 است.

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

بند چهارم: دومین کنفرانس جهانی اقلیم (1990)
دومین کنفرانس جهانی اقلیم، که اواخر سال 1990 میلادی برگزار شد، گام مهمی به سوی ایجاد یک کنوانسیون جهانی اقلیم و دعوت به «آغاز مذاکرات درباره یک کنوانسیون ساختاری راجع به تغییرات اقلیمی بدون تأخیر» بود. این کنفرانس به عنوان تأییدی برای اولین گزارش ارزیابی هیأت بین دولتی تغییرات اقلیمی بود که واقعیت تهدید و خطر تغییرات اقلیمی را تأیید می‌نمود. مجمع عمومی با تصویب قطعنامه 212/45 پاسخ داد که به طور رسمی آغازگر مذاکرات درباره کنوانسیون تغییرات اقلیمی است و توسط یک کمیته مذاکره کننده بین دولتی پیش از تشکیل کنفرانس ملل متحد درباره محیط زیست و توسعه یا نشست زمین (ریودوژانیرو، ژوئن 1992) برگزار شد.

بند پنجم: ایجاد کنوانسیون ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی توسط کمیته مذاکره کننده بین دولتی (1992)
کمیته مذاکره کننده بین دولتی در فوریه 1991 تشکیل شد و نمایندگان دولت‌ها کنوانسیون ساختاری سازمان ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی (UNFCCC) را، پانزده ماه پس از مذاکرات، در روز نهم می 1992 میلادی مورد پذیرش قرار دادند. پس از آن در نشست زمین، این کنوانسیون جدید برای امضای دولت‌ها مفتوح شد. کنوانسیون در 21 مارس 1994 پس از امضای حداقل 15 کشور لازم‌الاجرا گشت. اکنون این کنوانسیون عضویت تقریبا جهانی دارد. تاکنون کنوانسیون توسط 194 کشور و اتحادیه اروپا مورد پذیرش قرار گرفته، که آن را به یکی از پرحمایت‌ترین توافقنامه‌های بین‌المللی محیط‌زیستی تبدیل میکند.
هدف نهایی کنوانسیون، «تثبیت غلظت گازهای گلخانه‌ای در اتمسفر در سطحی است که از مداخله خطرناک فعالیتهای بشر در سیستم اقلیمی جلوگیری شود. دستیابی به چنین سطحی باید در قالب زمانی کافی باشد که به اکوسیستم اجازه دهد به طور طبیعی با تغییرات اقلیمی تطبیق یابد، بهطوریکه اطمینان حاصل شود تولیدات غذا در معرض تهدید نمی‌باشد و توسعه اقتصادی را قادر می‌سازد به یک شکل پایدار پیش برود.»
«هدف اصلی از تدوین کنوانسیون ساختاری سازمان ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی آن بوده است که تولید کلیه گازهای گلخانهای که توسط پروتکل مونترال 1987 کنترل نشدهاند، تحت کنترل درآیند. این گازها از جمله دی اکسید کربن، متان و اکسید نیتروژن را در بر میگیرند. کنوانسیون ساختاری در واقع مجموعه اصول و قواعدی را ترسیم نمود تا دولتهای عضو در جهت دستیابی به اهداف کنوانسیون مزبور یعنی کنترل و کاهش تولید گازهای گلخانهای اضافی همه کوششهای خود را به کار برند. به ویژه کنوانسیون مزبور دو سری اصول و قواعد را برای کشورهای جهان تدوین نمود. ماده (1)4 کنوانسیون تعهدات کلی را بر دوش همه کشورهای جهان (چه توسعه یافته و چه در حال توسعه) گذارده است و ماده (2)4 کنوانسیون تعهدات خاصی را برای کشورهای توسعه یافته یا کشورهای در حال پیشرفت اقتصادی در نظر گرفته است.
ماده (1)4 کنوانسیون تعهدات کلی زیر را در بر می گیرد:
تهیه گزارش در مورد تولید گازهای گلخانهای، اتخاذ اقداماتی برای کاهش گازهای گلخانهای، همکاری در زمینه تطبیق یافتن با تغییرات اقلیمی، همکاری در جهت کاهش اثرات نامطلوب تغییرات اقلیمی، همکاری در زمینه های علمی و فنی مربوط به شرایط اقلیمی جهان و انتقال دانش و تکنولوژی در این زمینه و نیز آموزش و آگاهی دادن به جامعه در زمینه تغییر اقلیم و راههای جلوگیری از آن.
ماده (2)4 کنوانسیون نیز از جمله یک تعهد اساسی را برای کشورهای توسعه یافته (کشورهای ضمیمه یک کنوانسیون) در بر دارد که بر اساس آن این کشورها می بایستی تمامی اقدامات لازم را در جهت کاهش تولید گازهای گلخانه ای تا سال 2000 به کار می بردند تا سطح تولید این گازها در سال 2000 به همان میزان سال 1990 میرساندند.»
در این کنوانسیون اگر چه مسئولیت مشترکی درباره تغییرات اقلیمی متوجه تمامی کشورها دانسته شده اما با توجه به میزان تاثیر گذاری در آلودگی محیط زیست و تاثیر آن بر اقلیم کره زمین، اصل مسئولیت مشترک اما متفاوت مد نظر قرار گرفته است. متعاهدین توافق کردند که آنها «مسئولیت مشترک اما متفاوت» را با مسئولیت بیشتر برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در مهلت زمانی کوتاه‌که برای کشورهای صنعتی/ توسعه یافته ضمیمه یک مقرر شد، شناسایی میکنند. کشورهای توسعه یافته باید نقش پیشرو را در مقابله با تغییر اقلیمی و آثار نامطلوب آن بر عهده بگیرند. این کشورها میبایست با ارائه سیاستها و اقدامات موجه از نظر اقتصادی در رابطه با تغییرات اقلیمی، منافع جهانی را با حداقل هزینه ممکن تضمین نمایند.

بند ششم: کنفرانس دولتهای عضو کنوانسیون ساختاری سازمان ملل راجع به تغییرات اقلیمی (1995)
کشورهای عضو این کنوانسیون از زمان انعقاد آن به طور سالانه برای ترویج و نظارت بر اجرا و ادامه مذاکرات درباره چگونگی بذل بیشترین توجه به تغییرات اقلیمی و تأثیر آن، در کنفرانس دولتهای عضو (COP) ملاقات می‌کنند. هدف کنوانسیون تثبیت غلظت گازهای گلخانهای در سطحی است که عملکرد طبیعی سیستم آب و هوای کره زمین را در مخاطره قرار ندهد. بدین منظور کنوانسیون تصریح می‌نماید که کلیه کشورها با توجه به اولویتهای توسعه ملی و منطقه‌ای موظف هستند تا به طور دوره‌ای میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای حاصل از فعالیتهای بشری که تحت کنترل پروتکل مونترال نمی باشند، در کشور خود را به کنفرانس اعضا گزارش نمایند. این گزارشها برای مقایسه بهتر با سایر کشورها، باید طبق ماده 12
و با استفاده روش مورد قبول کنفرانس اعضا تهیه شوند. در ادامه کنوانسیون تصریح می‌نماید که کشورهای عضو باید به طور مرتب برنامه‌ها و اقدامات در نظر گرفته شده برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را به روز نموده و به اجرا درآورند. تصمیمات کنفرانس دولتهای عضو شامل مجموعه قواعد دقیق برای اجرای مؤثر و کاربردی کنوانسیون می‌باشد. اولین کنفرانس اعضا تعهد محکم‌تر برای کشورها‌ی صنعتی جهت توقف و تثبیت انتشار گازهای گلخانه‌ای را مورد بحث قرار داد که به عنوان سند برلین شناخته می‌شود.

بند هفتم: پروتکل کیوتو (1997)
از آنجایی که در کنوانسیون ساختاری تغییرات اقلیمی تنها اصول راهنما و چارچوب کلی یک ساز و کار سیاسی و حقوقی بینالمللی در زمینه اقدام جهانی برای مقابله با تغییر آب و هوا تعیین شده بود، لذا مذاکره برای تدوین یک سند حقوقی دقیق و الزامآور در این زمینه تداوم یافت. پروتکل کیوتو به دولتها کمک میکند که کنوانسیون را به اجرا در آورند زیرا کنوانسیون ساختاری قدرت حقوقی و الزامی قوی را در بر نداشت. دو و نیم سال پس از مذاکرات شدید، در سومین کنفرانس متعاهدین در کیوتو ژاپن در 11 دسامبر 1997 میلادی، پروتکل کیوتو جهت قویتر نمودن الزامات حقوقی برای کاهش کافی تولید گازهای گلخانهای مورد پذیرش قرار گرفت و قواعد اجرای پروتکل در مذاکرات بعدی کامل‌تر شد. پروتکل کیوتو در 16 فوریه 2005 لازم‌الاجرا گردید و 178 کشور تا ماه مه 2008 آن را به تصویب رساندند.

Source :Enturant
نقشه 1: کشورهای متعاهد پروتکل کیوتو
در نقشه 1، کشورهای به رنگ سبز پروتکل کیوتو را تصویب کردهاند، کشورهای به رنگ سبز تیره کشورهای ضمیمه یک و دو هستند که پروتکل کیوتو را تصویب کردهاند، کشورهای خاکستری (افغانستان و صحرای غربی) هنوز تصمیمگیری نکردهاند و کشور به رنگ قهوهای (ایالات متحده آمریکا) تمایلی به تصویب پروتکل ندارند. کانادا کشور قرمز است که در دسامبر 2011 قصد خود را مبنی بر کنارهگیری از پروتکل اعلام کرد و در 15 دسامبر 2012 کنارهگیری خواهد کرد.
اولین دوره‌تعهد پروتکل کیوتو در پایان سال 2012 به انتها رسید. در سال 2006- 2007 مذاکراتی برای دوره پس از سال 2012 کنوانسیون ساختاری سازمان ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی (UNFCCC) و پروتکل کیوتو آن انجام شد. گروه کاری Ad hoc برای تعهدات بیشتر کشورهای ضمیمه یک طبق پروتکل کیوتو (AWG) در سال 2006 آغاز به کار کرد. پتانسیل‌های کاهش اثرات نامطلوب تغییرات اقلیمی راه‌های دستیابی به آن‌ها و تعهدات بیشتر در نظر گرفته شده توسط کشورهای ضمیمه یک را بررسی کرد. در سیزدهمین کنفرانس اعضا در بالی(2007)، یک کار اصلی، آغاز فرآیند مذاکرات رسمی برای اهداف جدید و طرحی برای هدایت این مذاکرات به سمت یک رژیم جدید ممکن که همه کشورها، اعم از توسعه یافته و در حال توسعه را در بر گیرد بود.
در هیجدهمین کنفرانس اعضا که در دسامبر 2012 میلادی در دوحه برگزار شد، با دست‌یابی به نتایج حداقلی، بر اساس توافق‌های صورت گرفته پس از مذاکرات مفصل و طولانی در این کنفرانس، با توافق ۲۰۰ کشور جهان، پیمان کیوتو برای هشت سال دیگر تمدید شد.

بند هشتم: برنامه اقدام بالی (2007):
برنامه اقدام که در بالی تهیه شد شامل چهار بخش کلی اصلی بود:
1- کاهش اثرات نامطلوب تغییرات اقلیمی: کشورهای توسعه یافته، به استثنای ایالات متحده، اکنون طبق پروتکل کیوتو تعهداتی دارند و از آنها انتظار می‌رود به تعهدات کاهش پایبند بمانند. در حالیکه سقفها به صورت عددی در برنامه مشخص نشده‌اند، کاهش %40-25 تا سال 2020 به طور ضمنی از آن برداشت می‌شود و این، به دلیل پیوستگی برنامه با گزارش هیات بین دولتی تغییرات اقلیمی است که در آن این میزان مشخص شده است. طبق برنامه اقدام بالی، کشورها می‌توانند از ابزارهایی نظیر تکنولوژی و بازار کربن استفاده کنند تا به این سقف تعهد برسند. برنامه اقدام بالی، همچنین از کشورهای در حال توسعه خواست اقدامات ملی متناسب با کاهش اثرات نامطلوب تغییرات اقلیمی را اتخاذ کنند. این مسئله هدف دراز مدتی را دنبال می‌کند و اقدامات کشورهای در حال توسعه را به حمایت‌های مستقیم مالی و کاربردی پیوند می‌زند. تصمیم به داشتن اقدامات همکاری طولانی ‌مدت، جدایی شدید اقدامات بین کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته را برای اولین بار از بین برد. بنابراین این برنامه واقعا باعث تسهیل اتخاذ اقدامات جمعی و مشترک برای جهان به عنوان یک کل شد.
2- تطبیق یافتن با تغییرات اقلیمی: برنامه اقدام بالی از «اقدام فزاینده درباره تطبیق» حمایت می‌کند. این شامل حمایت توسعه ظرفیتی و مالی برای ترکیب کردن تطبیق با برنامه‌ریزی ناحیه‌ای و ملی است که هدف آن ممکن ساختن توسعه سازگار با اقلیم است. این برنامه هم‌چنین از مدیریت خطر و استراتژی‌های کاهش که شامل اشتراک و انتقال خطر (مانند بیمه) است حمایت می‌کند و کاهش خطر بلایا را به قواعد تطبیق مرتبط می‌سازد. در نهایت، برنامه اقدام بالی همکاری سازمانی عمومی، خصوصی و اجتماعی برای اقدام مؤثر درباره تطبیق را ترویج و تشویق می‌نماید.
3- انتقال و توسعه تکنولوژی: کشورهای در حال توسعه به طور شفاف نیاز به انتقال تکنولوژی را ابراز کرده‌اند. این، فرآیند تقسیم کردن مهارت‎‌ها، دانش، تکنولوژی، متدهای ساخت و غیره در میان دولت‌ها و سایر مؤسسات است تا این اطمینان حاصل شود که توسعه تکنولوژیکی و علمی برای طیف وسیع‌تر کاربرانی قابل دسترسی است که می‌توانند تکنولوژی ر
ا به محصولات، فرایندها، کاربردها، مواد و خدمات جدیدی تبدیل کنند. بسیاری بر این باور می‌باشند که تلاش‌های امروز کافی نیست و اقدامات بیشتر شامل مکانیسم‌های مؤثر برای برداشتن موانع، ارتقاء ارتباط بین دنیای نابرابر و به کارگیری مفاهیم یا فرآیندهای علمی در شرایط یا موقعیت‌های جدید می‌تواند از برنامه، هم در تطبیق با تغییرات اقلیمی و هم در کاهش اثرات نامطلوب تغییرات اقلیمی حمایت کند.
4- سرمایه‌گذاری و تامین هزینه: برنامه اقدام بالی، هم‌چنین شامل برنامه‌هایی برای تهیه منابع مالی و سرمایه‌گذاری برای حمایت از تطبیق، کاهش و همکاری تکنولوژیکی، شامل افزایش دسترسی به منابع مالی پایدار، قابل پیش‌بینی و کافی و تهیه منابع اضافی شامل تامین هزینه به طور رسمی می‌باشد.

مبحث دوم: دلایل اصلی تغییرات اقلیمی و اثرات آن بر محیط زیست انسان

طی دورههای زمانی بلند مدت، خارج از دوره زمانی که انسان بتواند تاثیر واقعی بر اقلیم جهانی بگذارد، (مثلا پیش از انقلاب صنعتی)، دادهها و اطلاعات به دست آمده از بررسی حلقههای

این نوشته در پایان نامه ها و مقالات ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید