منبع تحقیق رشته حقوق درمورد تغییرات اقلیمی

دانلود پایان نامه

اکتبر 2011 هشدار داد افزایش سطح آب دریاها یکی از عمدهترین تاثیرات تغییرات اقلیمی و اضطراریترین نگرانی است. زیرا شصت میلیون انسان هم اکنون در جاهایی به سر میبرند که یک متر از سطح دریا فاصله دارد. تا پایان قرن این تعداد به 130 میلیون افزایش خواهد یافت. بیشتر شهرهای ساحلی مانند قاهره، نیویورک، کراچی، کلکته، بلم، نیو اورلئان، شانگهای، توکیو، لاگوس، میامی و آمستردام با تهدید امواج طوفانها مواجه میباشند. این موضوع مدتهاست موجب نگرانی کشورهایی شده است که از مجموعه جزایری تشکیل یافتهاند و گرم شدن زمین را موجب زیر آب رفتن آن جزایر میدانند. در کشور مالدیو که میانگین ارتفاع حدود هفت متر است، روند گرم شدن زمین و بالا آمدن سطح آب دریاهای آزاد باعث شده تا بخش زیادی از زمین‌های این کشور به زیر آب رفته و غیرقابل سکونت شود. در سال 2010 رئیس جمهور مالدیو و کابینه‌اش برای اینکه نشان دهند کشورشان با خطری بسیار جدی روبرو است، لباس غواصی پوشیدند و یکی از جلسات خود را در محل یکی از جزایر غرق شده مالدیو در زیر آب تشکیل دادند.
مدل‌های آب‌ و هوایی پیش‌بینی می‌کنند که تا سال 2100 دمای کره زمین1 تا 3/5 درجه سانتیگراد افزایش خواهد ‌یافت. این پیش‌بینی بیان‌کننده این مطلب است که تغییرات اقلیمی در طول قرن حاضر و قرن آینده بیشتر از تغییرات آن در طول صد قرن پیش خواهد ‌بود.

مبحث سوم: بررسی اجمالی اسناد و سازمانهای بین المللی موجود در زمینه مقابله با تغییرات اقلیمی

گفتار اول: بررسی اجمالی اسناد بینالمللی موجود در مقابله با تغییرات اقلیمی

یکی از مهمترین موضوعاتی که حقوق بینالملل محیط زیست به آن پرداخته است، موضوع تغییرات اقلیمی میباشد. در راستای فعالیتهایی که در سطح جهان برای مقابله با آثار و پیامدهای پدیده «تغییرات اقلیمی» صورت گرفته است، برخی از کنوانسیون‌ها، اعلامیه‌ها، بیانیه‌ها و موافقت‌نامه‌های بین‌المللی، به طور مستقیم و غیرمستقیم، این مسئله را مورد توجه قرار دادهاند. اما کنوانسیون ساختاری ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی و پروتکل کیوتو آن تنها اسناد بینالمللی هستند که منحصرا به این پدیده میپردازند و نظام حقوقی حاکم بر تغییرات اقلیمی را ترسیم میکنند.
اسناد دیگری چون کنوانسیونها و پروتکلهای جهانی از جمله کنوانسیون وین 1985 برای حمایت از لایه ازون و پروتکل مونترال (و اصلاحیههای مربوط به آن) و اعلامیههای سازمان ملل متحد شامل اعلامیه راجع به محیط زیست بشر (استکهلم1972) و اعلامیه راجع به توسعه (ریودوژانیرو 1992) و نیز اسناد جهانی دیگر نظیر دستور کار 21 (به ویژه فصل 9 آن در زمینه حمایت از اتمسفر) به طور غیر مستقیم به این مسئله میپردازند. زیرا تنها در اوایل دهه 1980 بود که شواهد علمی نشان دادند انتشار گازهای گلخانهای ناشی از فعالیتهای انسانی خطراتی برای اقلیم جهان ایجاد میکند و به این ترتیب افکار عمومی لزوم ایجاد کنفرانسهای بینالمللی برای حل این مسئله را احساس کرد. تا آن زمان تغییرات اقلیمی به طور عمده از سوی فعالان غیردولتی و دانشمندان مطرح و اداره میشد. اما در سال 1988 که نقطه عطفی در روند پیدایش نظام تغییر اقلیم بود، موضوع به صورت مقوله بین دولتی در آمد.

بند اول: کنوانسیون 1985 وین راجع به حمایت از لایه ازن و پروتکل مونترال
کشف حفره ازن در اثر انتشار کلرو فلرو کربنها به وضوح نشان داد که فعالیتهای انسانی بر اتمسفر و محیط زیست انسانی اثرات نامطلوب عمیقی بر جای می گذارد.
هدف اصلی کنوانسیون 1985 راجع به حمایت از لایه ازن آن بود تا سلامتی بشر و محیط زیست او را در برابر آثار تخریب کننده لایه ازن که ناشی از فعالیتهای بشر میباشند حمایت نماید. (بند (1) ماده 2 کنوانسیون)
اگرچه این کنوانسیون به طور عمده توسط کشورهای پیشرفته به امضا رسید و در برگیرنده هیچ اقدام کنترلی بین‌المللی نبود با این همه نقطه آغاز گسترش همکاریهای بینالمللی در سطح جهان برای همکاری‌های علمی و فنی در جهت حفاظت از لایه ازن زمین محسوب میشود. کنوانسیون وین ضمن تعیین چهارچوب فعالیتهای علمی و تحقیقاتی در زمینه حفاظت از لایه ازن، هم چنین تعهدات و شرح وظایف و مسئولیتهای کشورهای امضا کننده آن، ضرورت تبادل اطلاعات و همکاری های علمی، فنی، قانونی و مالی و تلاش کشورها در راستای گسترش آگاهیهای عمومی در این زمینه را مورد تاکید قرار داده است.
در جهت تکمیل این کنوانسیون پروتکلی به نام پروتکل مونترال، راجع به موادی که کاهنده لایه ازن میباشند، در سال 1987 تهیه گردید. این پروتکل گروه مواد شیمیایی و به ویژه گازهای گلخانهای را که موجب کاهش لایه ازن میگردند، در بر میگیرد. فهرست موادی که باید تحت کنترل در آیند در پنج ضمیمه این پروتکل درج شدهاند. دولتهای عضو این پروتکل ملزم میباشند تا با هدف حذف کامل مواد مزبور و جایگزین نمودن آنها با مواد غیر واکنش دهنده با لایه ازن، به تدریج از استفاده از آنها خودداری نمایند و در زمینه انتقال تکنولوژی مربوط به تهیه مواد جایگزین، به ویژه به کشورهای در حال توسعه با یکدیگر همکاری نمایند. پروتکل مونترال 1987 به دنبال کنفرانسهای لندن (1990)، کپنهاگ (1992) و مونترال (1997) اصلاح و تکمیل گردید.

بند دوم: کنوانسیون ساختاری سازمان ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی و پروتکل کیوتو آن

الف) کنوانسیون ساختاری سازمان ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی:
در این کنوانسیون اگر چه مسئولیت مشترکی درباره تغییرات اقلیمی متوجه تمامی کشورها دانسته شده اما با توجه به میزان تاثیرگذاری در آلودگی محیط زیست و تاثیر آن بر اقلیم کره زمین، اصل مسئولیت مشترک اما متفاوت مد نظر قرار گرفته است. مفهوم اصل «مسئولیت مشترک اما متفاوت» از رهگذر مشارکت و همکاری منصفانه میان کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه شکل میگیرد.
این اصل عبارت است از مسئولیت مشترک کشورها برای حفاظت از محیط زیست در سطح ملی، منطقهای و جهانی و در عین حال تعهدات متفاوت آنها با در نظر گرفتن شرایط و اوضاع و احوال متفاوت و خاص کشورها در ایجاد مشکلات زیست محیطی و تواناییهای فنی و اقتصادیشان برای برطرف کردن مشکلات زیست محیطی.

این تفاوت به دلیل سهم متفاوت در ایجاد تغییرات اقلیمی توسط کشورهای توسعه یافته و تواناییهای مالی و تکنولوژیکی این کشورها در جلوگیری، کنترل و کاهش این مسئله توجیه میشود. به دلیل تفاوت وضعیت کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته، ضوابط فنی که باید برای مقابله با تغییرات اقلیمی اتخاذ کنند نیز با هم متفاوت میباشد. این اصل در سایر اسناد بینالمللی محیط زیست نیز بیان شده است.
ویژگی جهانی و فرامرزی بودن محیط زیست حفظ آن را مستلزم مشارکت و همکاری تمام کشورها در اتخاذ اقداماتی برای حل مسائل و مشکلات زیست محیطی و حفاظت از آن میکند. کنوانسیون ساختاری سازمان ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی در مقدمه تصدیق میکند که تغییر در اقلیم کره زمین و تاثیرات شدید آن نگرانی مشترک بشریت است و ویژگی جهانی بودن تغییرات اقلیمی، وسیعترین همکاری ممکن توسط کلیه کشورها و مشارکت آنها در یک واکنش موثر و مناسب بینالمللی طبق مسئولیت مشترک اما متفاوت و تواناییهای مربوطه و شرایط اجتماعی و اقتصادی آنها را میطلبد. و به طور صریح به اصل مسئولیت مشترک اما متفاوت اشاره میکند: «رفع مشکل، نیازمند همکاری وسیع توسط کشورها با توجه به اصل مسولیت مشترک اما متفاوت میباشد.» همچنین در بند یک ماده 3 نیز، مسئولیتهای متفاوتی در کاهش انتشار گازهای گلخانهای برای کشورهای توسعه یافته نسبت به کشورهای در حال توسعه پیشبینی شده است و بر اساس این ماده، «کشورهای توسعه یافته باید در مبارزه با تغییرات اقلیمی و اثرات نامطلوب آن پیشرو باشند.»

ب) پروتکل کیوتو:
کنترل گازهای گلخانهای پس از سال 2000 بر اساس پروتکل کیوتو انجام گرفته است که در راستای اهداف کنوانسیون ساختاری سازمان ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی (1992) میباشد.
پروتکل کیوتو کنوانسیون ساختاری سازمان ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی نیز در ماده 10 اشاره به مسئولیتهای مشترک ولی متفاوت اعضا میکند و برنامههای ابتکاری برای انجام پروژههای مشترک میان کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته مقرر کرده است. دولتهای توسعه یافته صنعتی تعهدات خاصی برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای و ارائه کمکهای مالی و فنی دارند، تعهدات کشورهای توسعه یافته دارای اقتصاد در حال گذار شامل کاهش انتشار منهای کمکهای مالی و فنی بیشتر است؛ اما کشورهای در حال توسعه تعهدی برای کاهش انتشار ندارند. مکانیسم توسعه پاک در پروتکل کیوتو از مصادیق برنامههای مذکور میباشد.
براساس پروتکل کیوتو کشورها باید ابتدا از طریق مقررات ملی به اهداف خود دست یابند. اما پروتکل ابزارهای دیگری برای رسیدن به اهداف را از طریق سه مکانیسم مبتنی بر بازار، در اختیار آنها قرار میدهد. مکانیسمهای پروتکل کیوتو عبارتند از:
1- تجارت انتشار،
2- مکانیسم توسعه پاک (CDM)،
3- اجرای مشترک (JI)
سایر اجزای توافقنامه مراکش شامل سه صندوق زیر میباشند:
1- صندوق کشورهای کمتر توسعه‌یافته(LDCF): صندوق کشورهای کمتر توسعه‌یافته برای کمک این کشورها در رسیدن به معیارهای تطبیق با تغییرات اقلیمی، به ویژه آماده‌سازی و اجرای برنامه‌کار تطبیق ملی (NAPAS) تأسیس شد. این برنامه‌نیازهای فوری تطبیق را برای کشورهای کمتر توسعه یافته اولویت‌بندی می‌کند تا پروژه‌های تطبیق یافتن با تغییرات اقلیمی که این کشورها را قادر می‌سازد با تأثیرات فوری تغییرات اقلیمی سازگار شوند، شناسایی گردند. این صندوق توسط تسهیلات محیط‌زیست جهانی (GEF) کار می‌کند.

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

2- صندوق ویژه تغییرات اقلیمی (SCCF): صندوق ویژه تغییرات اقلیمی تأسیس شد تا برای پروژه‌های تطبیق، تکنولوژی، انتقال و ایجاد ظرفیت، انرژی، حمل ‌و نقل، صنعت، کشاورزی، جنگلداری، مدیریت مواد زائد و متنوع‌سازی اقتصادی، سرمایه تهیه کند. صندوق با رهبری کنوانسیون توسط تسهیلات محیط زیست جهانی کار می‌کند. صندوق برای فعالیت‌های مربوط به تغییرات اقلیمی سرمایه تهیه می‌کند که مکمل فعالیت‌هایی هستند که بودجه آنها توسط تسهیلات محیط زیست جهانی تأمین شده‌است. همه کشورهای در حال توسعه امضا کننده کنوانسیون می‌توانند از صندوق ویژه تغییرات اقلیمی تقاضای تأمین بودجه کنند.
3- صندوق تطبیق: صندوق تطبیق برای تأمین سرمایه پروژه‌ها و برنامه‌های تطبیق با تغییرات اقلیمی در کشورهای در حال توسعه تأسیس شد. مذاکرات راجع به صندوق در کنفرانس بالی در سال 2007 به نتیجه رسید. این صندوق توسط 2 درصد مالیات بر پروژه‌های مکانیسم توسعه پاک (CDM) تأمین بودجه می‌شود و در اولین دوره تعهد پروتکل کیوتو آغاز به کار کرد. تسهیلات محیط زیست جهانی (GEF) به عنوان دبیرخانه برای سه سال اول تشکیل صندوق و بانک جهانی به عنوان متولی و متعهد آن بود.

بند سوم: دستور کار 21
کنفرانس سازمان ملل متحد راجع به محیط زیست و توسعه، از سوم‌تا چهاردهم‌ژوئن‌1992 با حضور بیش‌از یکصد و پنجاه‌تن‌از رؤسا و نمایندگان‌کشورهای‌جهان‌در شهر ریودوژانیرو برگزار شد. این‌ کنفرانس‌جهانی‌ بزرگ‌که‌به‌اجلاس زمین یا همایش‌ ریو موسوم‌گردیده‌ است،‌توجه‌جهانی‌ را به‌مهمترین‌ مسئله‌بشری‌ در قرن‌بیست‌ و یکم‌ یعنی‌ محیط‌زیست‌ جلب‌نمود.
کنفرانس با هدف‌«ایجاد یک مشارکت جدید و منصفانه‌از طریق ایجاد سطح جدیدی از همکاری‌ها میان دولتها،‌بخشهای کلیدی جوامع و مردم و با کار در مسیر توافقات بینالمللی که منافع همگان را محترم بشمرند و وحدت‌و یکپارچگی‌سیستم محیط‌زیست‌جهانی‌توسعه جهانی حفاظت کند» تشکیل شد. در این همایش، اعلامیه ریو راجع به محیط زیست و توسعه، دستور کار 21، کنوانسیون ساختاری ملل متحد راجع به تغییرات اقلیمی، کنوانسیون تنوع زیستی و بیانیه اصول جنگل مورد پذیرش قرار گرفت. دستور کار 21، برنامهای جهانی و مدون برای دستیابی به توسعه پایدار در قرن بیست و یکم و تدوین الگوی توسعه محیط زیست در قرن بیست و یکم می باشد و به همین دلیل به این اسم نامیده شده است. یکی از موضوعاتی که فصل 9 دستور کار 21 (حمایت از اتمسفر) به آن میپردازد، موضوع جلوگیری از تخریب ازن استراتسفری و نیز آلودگی قابل انتقال اتمسفر است. کاهش اثرات نامطلوب ناشی از بخش انرژی بر اتمسفر زمین، از طریق استفاده بیشتر از انرژیهای منطبق با طبیعت و با بازدهی زیاد و به ویژه منابع انرژی جدید و تجدید شونده پاک از اهداف این برنامه میباشد.
قسمت (12)9 به دولتها توصیه مینماید تا با همکاری نهادهای سازمان ملل متحد (مانند برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد)، سازمانهای دولتی و غیر دولتی و نیز بخش خصوصی اقداماتی نظیر اقدامات ذیل را انجام دهند:
همکاری در شناسایی منابع طبیعی پاک و گسترش استفاده از آنها به ویژه در کشورهای در حال توسعه، ترویج پژوهش، توسعه، انتقال و استفاده از تکنولوژیهای موثر در بخش انرژی از جمله در زمینه منابع انرژی پاک و تجدید شونده، هماهنگی منطقهای در زمینه استفاده از این انرژیها، ترویج بازدهی مصرف انرژی و تعیین حداکثر میزان تولید گازهای گلخانهای، گسترش آموزش و آگاهی محلی، ملی و منطقهای در زمینه بازدهی بیشتر منابع انرژی و استفاده از انرژی های منطبق با محیط زیست.
در فصل‌9 کنترل انتشار گازهای گلخانهای و حفظ و توسعه «همه چاهکهای گازهای گلخانهای» تشویق‌شده‌ و اعلام گردیده است که آلودگی محیط زیست فرامرزی باید تحت کنترل جامعه بینالمللی در آید.
گسترش راههای دقیقتر توسط دولتها برای تخمین و پیشبینی سطح آلایندههای اتمسفری، جلوگیری از کاهش ازن در لایه استراتوسفری، مدرنیزه کردن سیستمهای انرژی موجود برای دستیابی به بهرهوری در مصرف و تولید انرژی و آموزش راههای بهرهوری انرژی توسط دولتها مورد تاکید قرار گرفته است که همه این برنامهها همسو با برنامههای مقابله با تغییرات اقلیمی میباشد.

بند چهارم: قطعنامه‌های مجمع عمومی سازمان ملل متحد
چند قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در زمینه حمایت از اقلیم زمین وجود دارد. مجمع عمومی در قطعنامه 44/228 راجع به تشکیل کنفرانس ملل متحد راجع به محیط زیست و توسعه مشکلات محیط زیستی شامل تغییرات اقلیمی، کاهش لایه ازن، آلودگی فرامرزی هوا و آب و غیره را در سطح ملی، منطقهای و جهانی شناسایی میکند. اما قطعنامه 43/53 با موضوع «حفاظت از اقلیم جهان برای نسلهای حاضر و آتی بشر»، اولین قطعنامه سازمان راجع به تغییرات اقلیمی به طور ویژه است که در آن از این مسئله که فعالیتهای انسانی میتواند اقلیم جهان را تغییر دهد و این امر تهدیدی برای نسلهای حاضر و آتی بشر با پیامدهای اجتماعی و اقتصادی خواهد بود، ابراز نگرانی شد. در این قطعنامه مجمع عمومی از دبیرکل سازمان جهانی هواشناسی و مدیر اجرایی برنامه محیط زسیت ملل متحد خواست هر چه سریعتر هیات بین دولتی تغییرات اقلیمی را برای آغاز اقدام برای بررسی دقیق و توصیههایی در زمینه اطلاعات راجع به علم اقلیم و تغییرات اقلیمی و برنامهها و مطالعاتی راجع به تاثیرات اجتماعی و اقتصادی تغییرات اقلیمی، شامل گرمایش
جهانی به کار گیرند.
در قطعنامه 44/206 راجع به «تاثیرات نامطلوب احتمالی افزایش سطح دریاها بر جزایر و نواحی ساحلی، به ویژه نواحی واقع شده در ارتفاع کم» اشاره شده است که افزایش سطح دریاها ناشی از تغییرات اقلیمی جهانی، میتواند منجر به جزر و مدهای به طور غیر عادی بلند شود که میتواند جاری شدن سیل و فرسایش نواحی ساحلی و آسیب به زیربناها در جزایر و نواحی ساحلی واقع شده در ارتفاع کم را تشدید کند. مجمع از جامعه بینالمللی میخواهد برای کشورهای متاثر از افزایش سطح دریا به ویژه کشورهای در حال توسعه، در تلاش

این نوشته در پایان نامه ها و مقالات ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید