اکتبر 7

پایان نامه هوش استراتژیک مدیران و توسعه سازمانی و رفتار کارآفرینانه

محققان برجسته در زمینه رهبری بیان می دارند که یک نظریه واحد درباره تئوری رهبری وجود ندارد و بحث را در مورد ماهیت و محتوا که وابسته به ساختار است ادامه می دهند. یولک[1](1998) اظهار داشت که بیشتر تعاریف رهبری این فرض را نشان می دهد که رهبری شامل یک فرایند نفوذ اجتماعی است، که به وسیله آن، یک عمدی و از روی قصد و نیت توسط فردی که از نظر ساختار فعالیت ها و ارتباط ها در گروه یا در سازمان از سایر افراد بالاتر است، به کار برده می شوند( یولک، 1998).

رهبری عبارت است از فرایند نفوذ و تاثیرگذاری بر افراد به طوری که آنان بتوانند با تمایل و انگیزه درونی در جهت رسیدن به اهداف مورد نظر تلاش کنند. پنج واژه « عشق»، «علاقه» و «ایثار» به علاوه « کسب وجهه» که جزء مؤلفه های انسانی هستند، شالوده رهبر را تشکیل می دهند( احمدی، 1393).

بر اساس فقدان یک تعریف واحد از رهبری و شکاف میان باورهای شرق و غرب، کار و همکاران[2](2007)، یک تعریف یکپارچه از رهبری که شامل اندازه گیری الف) تمایلات رفتاری که مربوط به رهبری است. ب) یادگیری از خود ج) پنج اصل رهبری فراگیر که توسط سان تزو، در کتاب هنر جنگ آمده است، می پردازد. کار و همکاران یک تعریف عملیاتی از رهبری از سان تزو در ارتباط با یادگیری به صورت خودکار و غیر ارادی و یادگیری مستقیم از خود را که باعث افزایش فهم، درباره ساختار می شود را ارائه داده اند. کار و همکاران رهبری را به عنوان یک هوش، قابلیت اعتماد، انسانیت، شجاعت و سختگیری تعریف می کنند. پنج فاکتور رهبری تعریف شده توسط سان تزوز احتمالاً بر اساس فرایند مستقیم خودیادگیری که شامل اعتقادات شخصی، رفتارها و تمایلات است، تنظیم شده است. پنچ فاکتور شناختی از رهبری که توسط سان تزوز تعریف شده است شامل هوش، قابلیت اعتماد، انسانیت، جرات و دلیری و سختگیری است که تجمیع آن ها، عامل ساخت یک تعریف عملیاتی از رهبری بر اساس یادگیری غیر ارادی و خارج از کنترل یا همان خود یادگیری فردی است( گوایچارد، 2011).

در تحقیقی که توسط گوایچارد(2011) انجام شده است، ادعا می کند که هوش استراتژیک یک شرایط رفتاری است شامل: 1) توانایی رهبر در حل مسئله استراتژیکی 2) اهمیت توانایی تفکر بحرانی رهبر 3 ) اهمیت توانایی های استنتاجی شخصی4) توانایی شخصی در چارچوب بندی، تصمیم گیری و ارزیابی تصمیمات فردی.

کلیری[3](1998): هوش رهبر یک روش جمع آوری، پردازش و به کارگیری دانش است. به علاوه سان تزوز اظهار داشت که جمع آوری و تفسیر دانش برای توانایی تصمیم گیری رهبری ضروری است.

فرناندز[4](2004): جنبه های هوش که توسط سان تزوز مطرح شده است، به توانایی های رهبر، در بررسی سیستماتیک مشکلات، درک محیط کسب و کار، انعطاف پذیری، عدم پیروی از قواعد متعارف، تحلیلگر بودن و عدم مخالفت با تغییر مرتبط است. فرناندز معتقد است که پیشرفت و ترقی یک سازمان به توانایی رهبر در خلاق بودن و بهبود توانایی تصمیم گیری آگاهانه در یک محیط همیشه در حال تغییر بستگی دارد.

ویلیامز[5](2003): یک رهبر استراتژیک، باید تعلیم و آموزش فردی را به منظور دوری از تندروی ها و بی ملاحظگی ها، بی پروایی های کورکورانه، جسارت و بی باکی زیاد در انجام امور و جاه طلبی های جاهلانه تمرین کند، زیرا از تمامی این موارد دشمن به راحتی می تواند به نفع خود سود ببرد.

فنگ[6](2003) بیان می دارد که برای ایجاد هماهنگی و هارمونی بین خصوصیات ذکر شده در بالا باید چهار مورد زیر را در نظر داشت: 1. آموزش دهنده، آموزش را تحت شعاع قرار ندهد. 2. فردی بتواند در موضوعات احساسی مداخله و میانجی گری کند. 3. باید فردی باشد که از سیستم خود انعکاسی استفاده کند. 4. کسی باشد که تمایلات خود محورانه خود را به دور انداخته باشد.

بأس[7](1990): هوش بالای رهبران ممکن است مانعی بر سر راه اثر بخشی فعالیت های آن ها باشد، زیرا اختلاف زیادی که بین هوش رهبر و اعضاء وجود دارد، باعث می شود که کارکنان به مخالفت و ستیزه جویی علیه رهبر بپردازند. بأس اظهار داشت که مطالعات اخیر نشان می دهد رهبرانی که دارای سطح بالایی از هوش هستند، می توانند برای کسانی که پیرو آن ها هستند بسیار شایسته و لایق باشند. افرادی که دارای توانایی های بالایی هستند ممکن است از خوداشتغالی رنج ببرند و همچنین برقراری ارتباط آن ها با کسانی که آن ها تلاش می کنند تا رهبری آن ها را بر عهده بگیرند سخت باشد و اینکه ایده هایی که توسط چنین رهبرانی ارائه می شود ممکن است برای پیروانشان خیلی پیشرفته باشد .

سایمونتون[8](1999): افراد با درجه هوش بالا لزوماً کارهای بزرگ را به انجام نمی رسانند و ممکن است در زمینه نفوذ در افراد، به سختی بتوانند بر افراد نفوذ داشته باشند. سایمونتون اظهار می دارد که هوش نهفته، فقط در توانایی فرد برای تصرف دانش نیست بلکه هدف استفاده از دانش درجهت رشد داروینی( نظریه داروین) و فرایندهای تکاملی است.

 

 

بول و هوجیبرگ[9](2000): تئوری های رهبری مدرن باید بر دانش، ارزش ها، تجربیات و ساختار روانی مؤثر بر انتخاب های استراتژی و خلاق رهبری تاکید کند. همچنین ادعا می کنند که مهم ترین و بنیادی ترین بخش برای تبدیل شدن به یک رهبر استراتژیک مربوط به ارزش ها، اصول، دستورالعمل ها، و استانداردها است.

وینستون و پترسون[10](2006): بیان می دارند که تعریف کاملی از هوش وجود ندارد و به یک تعریف تعاملی از هوش پرداختند. وینستون و پیترسون اظهار داشتند که رهبر به یک توانایی ذهنی به منظور الف) تفکری عمیق، منطقی و تحلیلی  ب) داشتن مهارت خود شناسی  ج) داشتن مهارت های تفکر بحرانی د) یادگیری از شکست ها  ه) تفکر استراتژیک  ر) تفکر خلاق، نیاز دارد.

اکثریت جنبه های هوش در مدل هوش توسط استنرنبرگ[11](2004)،  ویلهلم و انگل (2004) قرار گرفته اند. یک جنبه اختصاصی و واحد که در تعریف هوش توسط وینستون و پترسون مطرح شده است، به دست آوردن خودشناسی است. این جنبه از هوش توسط پانتون و کار[12](1999) به عنوان خود راهبری فردی توصیف شده است. پانتون و کار اظهار داشتند که خود راهبری افراد، یکی از ویژگی های شخصی است که شامل شناخت وعلاقه است. در جدول زیر جنبه های ترکیبی از هوش که توسط استرنبرگ(2004)، ویلهلم و انگل(2004)، وینستون و پترسون(2006) مطرح شده است، نشان داده شده است(گوایچارد، 2011).

جدول 2-1. جنبه های ترکیبی از هوش

وینستون و پیترسون(2006) ویلهلم و انگل(2004) استرنبرگ(2004)
تفکر عمیق، منطقی و تحلیلی

مهارت های تفکر بحرانی

تفکر استراتژیکی

تفکر خلاق

یادگیری از شکست ها

داشتن خود شناسی

حل مسئله

تفکر بحرانی

قضاوت اقتضایی

هوش عملیاتی( دانش پایه)

 

توانایی تفکر تحلیلی

توانایی تفکر خلاق

هوش عملیاتی( دانش ضمنی)

 

 

 

متن کامل در لینک زیر :

 

سان تزوز فاکتورهای هوش را که مربوط به توانایی های رهبری است به صورت زیر بیان می کند.

  1. بررسی مسائل به صورت سیستماتیک
  2. درک محیط کسب و کار و انعطاف پذیری
  3. عدم پیروی از قوانین متعارف و قراردادی
  4. تحلیلی بودن
  5. عدم مخالفت با تغییر و تشویق برای تغییر

مدل هوش استراتژیک یک ابزار عملی است که فاکتورهای ذهنی، اخلاق، توانایی حل مسئله، قضاوت موقعیتی، تفکر خلاق و خودیادگیری را برای اندازه گیری هوش استراتژیک شکل می دهد. به طور کلی با توجه به توضیحاتی که درباره هوش و مؤلفه های آن و درباره ویژگی های هوش رهبر ارائه شده مدلی از اندازه گیری هوش استراتژیک ارائه شده است( گوایچارد،2011)

 

  1. Yulk
  2. Carr et al.
  3. Cleary
  4. Fernandez
  5. Williams
  6. Pheng
  7. Bass
  8. Simonton
  9. Boal and Hooijberg
  10. Winston and Patterson
  11. Sternberg
  12. Ponton and Carr


Copyright 2017. All rights reserved.

Posted اکتبر 7, 2018 by 92 in category "آموزشی